|
●اجازه ندهيد ترس و ترديد مانع ارتباط شما با فرد دارای معلوليت گردد!
ترس از ناآگاهی و کمبود دانش لازم جهت برخورد در ملاقات با فرد معلول باعث ايجاد اضطراب می شود.
يادمان باشد: فرد دارای معلوليت، دارای احساس است. بنابراين همان طور با او رفتار کنيم که دوست داريم با خودمان رفتار شود.
سعی کنيد هميشه معلوليت فرد را نبينيد. چنانچه فردی غير طبيعی و متفاوت رفتار می کند، شما در برخورد، خودتان باشيد و اجازه دهيد منطق و دوستی موانع احتمالی را از ميان بردارند.
● اصول اوليه ی شيوه ی رفتار
1. از پرسش سؤالات شخصی در مورد معلوليت فرد
اجتناب کرده و اگر ضرورتی وجود دارد، محتاطانه و محترمانه سؤال مورد نظر را
طرح نماييد. در صورتی که فرد تمايلی به پاسخگويی ندارد، به بحث در اين
ارتباط ادامه ندهيد.
2. توجه نماييد که فرد دارای معلوليت ممکن است
برای انجام کار يا بيان مسأله ای نياز به زمان بيشتری نسبت افراد غير معلول
داشته باشد.
3. پيشنهاد کمک خود را مؤدبانه و صبورانه طرح نموده و تا زمان پذيرش آن توسط شخص صبر کنيد. در مورد نحوه ی کمک حتماً به توضيحات فرد گوش کرده يا در صورت نياز از او سؤال نماييد.
4. هنگامی که درصدد برگزاری يک جلسه ، ملاقات و...
هستيد، امکاناتی که فرد دارای معلوليت نياز دارد را فراهم کنيد و چنانچه
در اين زمينه مانعی وجود دارد که قابل رفع نيست پيش از آمدن فرد، به او
اطلاع دهيد.
5. به حق استفاده ی افراد دارای معلوليت از محل پارک ويژه ی ماشين، احترام بگذاريد.
● نوشتن يا سخن گفتن در مورد معلوليت...
1. فقط به هنگام ضرورت و در جای مناسب به معلوليت فرد، رجوع نماييد.
2. در سخن گفتن از ادبياتی استفاده نماييد که به
شخص، جدا از نوع معلوليت او اشاره کند. (مثلاً بهتر است بجای "معلول" از
عبارت "فرد دارای معلوليت" استفاده کنيم.)
3. واژگان زير نبايد در بافت مربوط به معلوليت به کار روند زيرا مفهوم منفی داشته و موجب القای حس ناتوانی به فرد می گردند:
عليل، محدود به ويلچر، ناقص، ناتوان، سالم، قربانی، فلج، رنجور از، بيمار
4. از واژگانی که نشان دهنده ی خاص بودن افراطی، شجاعت بی نهايت و يا اَبر انسان بودن افراد دارای معلوليت هستند، پرهيز کنيد.
راهنمــايـی جهت کاربــــرد زبان منــاسب
● ملاقات و صحبت با فرد دارای معلوليت
1. دست دادن، هميشه شيوه ی استاندارد آغاز يک
گقتگو نيست. اگر ترديد داريد، از فرد بپرسيد که آيا مايل به دست دادن است
يا نه. لبخند و عبارات معمول احوال پرسی برای آغاز صحبت مناسب ترند.
2. با همراهان فرد دارای معلوليت سخن نگوييد، بلکه مستقيماً با خود او حرف بزنيد.
3. در مورد معلوليت فرد تا زمانی که خودش نمی خواهد يا به بحث مرتبط نيست، صحبت نکنيد.
4. با افراد دارای معلوليت بزرگسال، مانند ديگر بزرگسالان برخورد کنيد و با لحن کودکانه ( کمتر از سن شان) با آنها سخن نگوييد.
5. صبر و توجه کامل داشته باشيد به خصوص در مواردی که فرد به آهستگی يا با مشقت بسيار صحبت می کند.
6. هرگز تظاهر نکنيد آنچه فرد می گويد را درک کرده
ايد بلکه از او بخواهيد حرف خود را تکرار کند و چنانچه متوجه نَشديد از
ابزار نوشتن استفاده کنيد.
7. در ارتباط با افراد دارای معلوليت می توان از
اصطلاحات معمول روزمره و ديگر عباراتی که همه به کار می برند مانند: "به
زودی می بينمت" استفاده کرد.
8. اگر در ارتباط با فرد، مرتکب اشتباهی شديد
آرامش خود را حفظ کرده و عذرخواهی نماييد، سعی کنيد شوخ طبع باشيد و تمايل
خود را به ايجاد ارتباط نشان دهيد.
● شيوه ی برخورد با افرادی که دارای اختلالات يادگيری يا کم توانی ذهنی می باشند.
1. ساده ارتباط برقرار کرده و عبارات يا سؤال خود را به روشنی بيان نماييد.
2. هنگامی که فرد به شما پاسخ می دهد، تمرکز و توجه داشته باشيد.
3. به شخص فرصت دهيد تا آنچه را در ذهن دارد، بيان کرده يا نشان دهد.
● شيوه ی برخورد با افردای که از صندلی چرخ دار استفاده می کنند.
1. صندلی چرخ دار را تا زمانی که فرد، خودش
نخواسته نگه نداريد يا هل ندهيد. صندلی چرخ دار بخشی از فضای شخصی صاحب آن
محسوب می شود.
2. برای صحبت کردن با شخصی که روی صندلی چرخ دار است مقابل چشمان فرد، نشسته يا بر روی زانوانتان قرار بگيريد.
3. پيش از اينکه شخص به محل ديدار با شما برسد، برای سهولت حرکت صندلی چرخ دار، مبلمان يا صندلی ها را جابه جا کنيد.
4. شخص را در مورد محل قرار گرفتن توالت، تلفن و آبخوری ويژه ی معلولين راهنمايی کنيد.
5. هنگامی که فرد دارای صندلی چرخ دار را در مسيری
راهنمايی می کنيد، مسائلی چون فاصله، شرايط آب و هوا و موانع فيزيکی
(حصارها، پله ها، برآمدگی های شيب دار و...) را در نظر بگيريد.
● شيوه ی صحبت با افرادی که دارای ناشنوايی يا کم شنوايی هستند.
1. به فرد اجازه دهيد تا خودش چگونگی و نوع
برقراری ارتباط اعم از استفاده از لب خوانی، زبان اشاره و يا کاربرد نوشتار
را تعيين کند.
2. حتی در مواقعی که رابط ناشنوايان حاضر است، خطاب به فرد ناشنوا صحبت کنيد.
3. چنانچه شخص قادر به لب خوانی ست به روشنی و با سرعتی متوسط ، مستقيماً با او سخن بگوييد.
4. در ارتباط با برخی از افراد دارای اختلال
شنوايی بهتر است از جملات ساده تر، حرکات چهره و زبان ايما و اشاره ی بدن
استفاده نماييم.
● شيوه ی برخورد با فردی که اختلال در تکلم دارد.
1. در صحبت با چنين فردی توجه داشته، صبور باشيد و
برای تکميل کلام و تفکر فرد به او فرصت دهيد، سعی در پايان دادن به صحبت
های او نداشته باشيد.
2. چنانچه متوجه نشديد، از او بخواهيد کلام خود را
تکرار کند و آنچه شنيده ايد را بيان کرده تا دريابيد که آيا به درک گفته ی
فرد نزديک شده ايد يا خير.
3. برای استفاده از ابزاری که به سهولت برقراری
ارتباط و پيشرفت گفتگو کمک می کنند آمادگی داشته، همچنين در ايجاد ارتباط
با شخصی که برای صحبت، تخته ی الفبا يا کامپيوتر مجهز به برنامه ی گفتار
ترکيبی به کار می برد، اضطراب نداشته باشيد.
● شيوه ی برخورد با افردای که دارای نابينايی، کم بينايی يا معلوليتی هستند که بينايی شان را دچار اختلالاتی کرده است؛
1. هنگام آغاز مکالمه، اطمينان حاصل نماييد که فرد
شما را شناخته، در غير اين صورت خودتان و افراد ديگری را که احتمالاً به
همراه داريد، معرفی کنيد.
2. بدون دليل و خداحافظی فرد را ترک نکنيد.
3. هنگام راهنمايی فرد دچار اختلالات بينايی هرگز
او را هل ندهيد يا نکشيد. اجازه دهيد فرد خودش بازوی شما را گرفته سپس با
فاصله ی بسيار کمی از او حرکت کنيد تا بتوانيد هنگام نزديک شدن به درها،
پله ها و موانع شخص را آگاه ساخته و به محل آنها اشاره نماييد.
4. چنانچه با فرد وارد فضايی می شويد، در مورد محيط و محل قرار گرفتن صندلی ها توضيح دهيد.
5. در مورد جايگاه قرار گرفتن اشيا توضيح دقيق دهيد. (مثلاً : در يک و نيم متری شما ، در جهت عقربه های ساعت يک صندلی قرار دارد.)
| 